Eftir Jón Baldvin Hannibalsson
“Erum við búin að fá nóg af því að vera sjálfstæð þjóð?” (leiðari Mbl., 10.05.08).
Ritstjórinn þykist sjá ástæðu til að beina ofangreindri spurningu að því fólki sem telur meira en tímabært að Íslendingar fari að undirbúa umsókn um aðild að Evrópusambandinu og upptöku evru. Aðild að Evrópusambandinu táknar m.ö.o. förgun sjálfstæðis. Hann virðist standa í þeirri trú að aðildarþjóðir Evrópusambandsins séu ekki lengur sjálfstæðar þjóðir. Danir, Svíar og Finnar eru skv. úrskurði Morgunblaðsritstjórans ekki lengur sjálfstæðar þjóðir. M.a.s. Frakkar sem voru að senda okkur Mirage þotur um daginn til að vernda loftrými okkar sjálfstæðu þjóðar, eru ekki lengur sjálfstæðir.
Látum vera þótt einhverjir fái efasemdir um að allt sé í lagi með veruleikaskyn þess manns sem heldur fram svona fullyrðingum og ætlast samt til þess að vera tekinn alvarlega. En verra er hugarfarið sem að baki býr, ef þetta er tekið alvarlega. Við sem viljum styrkja stöðu íslenska ríkisins með inngöngu í Evrópusambandið, höfum m.ö.o gefist upp í sjálfstæðisbaráttunni. Þá er orðið stutt í hin gamalkunnu svikabrigsl sem löngum hafa dunið á þeim, sem vilja treysta sjálfstæði þjóðarinnar í samstarfi við aðrar þjóðir. Þessi umræðuhefð, einfeldningsleg og ofstækisfull sem hún er, hefur á köflum eitrað pólitík lýðveldistímans og komið í veg fyrir vitibornar umræður.
Vondir menn með vélaþras…
Ég get trútt um talað því að ég fékk minn skammt af þessu þegar ég reyndi að sannfæra samlanda mina um ágæti EES-samningsins í aðdraganda Alþingiskosninga árið 1991. Ég var persónulega sakaður um að vilja framselja fullveldið, brjóta grundvallarreglur stjórnarskrárinnar, gefa útlendingum auðlindirnar fyrir slikk, opna landhelgina fyrir spænskum ryksugutogurum, selja þýskum auðkýfingum óðul feðranna og laxveiðiárnar og fylla landið af atvinnulausum Portúgölum. Minna mátti ekki gagn gera. Ýmsir þeirra, sem buðu þjóðinni upp á þetta bull, og greiddu jafnvel sjálfir atkvæði á Alþingi gegn EES-samningnum, áttu eftir á varla nógu sterk orð til að lýsa ágæti samningsins. Þannig sýndu þeir í orði og verki að ekkert mark var takandi á orðum þeirra. Það má heita guðsgjöf, hvað gleymskan er natinn iðjuþjálfari í mannlífinu.
“Þegar kemur að því að meta hvort í Evrópusambandsaðild felist brigð við sjálfstæðisbaráttu 19. aldar er rétt að hafa í huga að afrek Jóns Sigurðssonar fólst ekki síst í því að gera Ísland að þátttakanda í þeirri hreyfingu í Evrópu sem á þeim tíma færði fólki aukin lýðréttindi og nokkurt verslunarfrelsi. Honum auðnaðist að gera evrópska hugsjónarbaráttu að íslenskum veruleika.”
Hver segir þetta? Ekki ég. Höfundur þessara orða var einu sinni formaður Sjálfstæðisflokksins og heitir Þorsteinn Pálsson. Þetta segir hann í leiðara fréttablaðsins 29. apríl s.l. þar sem hann óskar eftir dýpri umræðu um Evrópusambandið.
Klögumálin ganga á víxl…
Fáum stjórnmálaleiðtogum íslenskum hefur jafnoft verið brigslað um að sitja á svikráðum við sjálfstæði og fullveldi þjóðarinnar og Bjarna Benediktssyni, forsætisráðherra og formanni Sjálfstæðisflokksins. Hvað hafði hann til saka unnið? Hann hafði forystu um að treysta nýfengið sjálfstæði í sessi með inngöngunni í NATO þegar hann taldi að því stæði ógn af alræðisöflum. Þann 28. apríl s.l. birti Morgunblaðið átta síðna sérrit til heiðurs hinum látna leiðtoga vegna aldarminningar hans. Meðal höfunda sem mæra mikilmennið er Davíð Oddsson, fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins. Þeir Þorsteinn Pálsson rifja reyndar báðir upp í greinum sínum svikabrigslin sem að ósekju dundu á Bjarna vegna forystu hans um aðild Íslands að Atlantshafsbandalaginu á sínum tíma. Og Davíð segir:
“Og þar sem Bjarni stóð í eldlínunni og það sem heitast brann á mönnum, svo sem eins og þegar átti að tryggja öryggi og varnir þjóðarinnar í vályndum heimi, gat sú mynd sem andstæðingarnir drógu upp af Bjarna Benediktssyni verið ófögur og fráhrindandi, svo ekki sé meira sagt. Hann var Bandaríkjaleppurinn, hinn lúalegi landráðamaður, sem einskis sveifst til að kæfa nýfengið sjálfstæði landsins í fæðingu og færa það ógnaröflum á silfurfati.”
Svo mörg voru þau orð. Hvenær gerðist það annars, með leyfi, að Morgunblaðið tók upp utanríkispólitík og umræðuhefð Alþýðubandalagsins sáluga? Er það boðlegt að bera okkur Evrópusinnum á brýn uppgjöf í sjálfstæðisbaráttunni eða vilja til “að afhenda yfirráð yfir auðlindum okkar til embættismanna í Brussel”, þótt við viljum “endurheimta með samtakamætti alþjóðlegs samstarfs þau áhrif, sem hnattvæðingin hefur fyrir löngu svipt hverja ríkisstjórn fyrir sig.” Þetta eru að vísu ekki mín orð. Þetta er orðrétt tilvitnun í leiðara í 24-stundum, aukaútgáfu Morgunblaðsins þann 26. apríl s.l., eftir Ólaf Þ. Stephensen ritstjóra. Og Ólafur bætir við: “Alþjóðlegt samstarf sviptir ríki ekki sjálfstæði sínu, enda geta þau hvenær sem er sagt sig frá því ef þau kjósa það.” Við þessi orð væntanlegs eftirmanns núverandi ritstjóra Morgunblaðsins hef ég engu að bæta.
(Höfundur stýrði samningaviðræðum milli Íslands og Evrópusambandsins um myndun Evrópska efnahagssvæðisins á árunum 1989-93).
Aths. Evrópusamtakanna: Þegar grein þessi var skrifuð var Styrmir Gunnarsson ritsjóri Morgunblaðsins.
Hver er þín skoðun?