Andrés Pétursson skrifar.
ÁRNI Stefánsson, sögukennarinn minn í gagnfræðaskóla, sagði: „Það er karlmannlegt að hafa sterkar skoðanir og þora að standa við þær. Það þarf hins vegar stórmenni til að viðurkenna að maður hafi haft á röngu að standa og þora að skipta um skoðun.“ Sífellt fleiri Íslendingar gera sér nú grein fyrir því að stefna íslenskra stjórnvalda gagnvart Evrópu á undanförnum árum hefur verið á villigötum og tími er til kominn að skipta um kúrs í þessu máli. Ástæðan fyrir því að þetta er mér ríkt í minni núna eru hin miklu áföll sem hafa dunið á íslensku þjóðfélagi á síðustu misserum.
Á undanförnum árum höfum við Evrópusinnar bent á mikilvægi þess að bindast vinaþjóðum okkar í Evrópu nánari böndum. Við höfum hlotið litlar undirtektir hjá ráðamönnum þó svo að íslenska þjóðin hafi verið jákvæð gagnvart þessum boðskap. Staðreyndin er sú að hjá þessum þjóðum í Evrópu eiga Íslendingar samherja í lausn þeirra alvarlegu vandamála sem nú kalla á átak og samvinnu allra jarðarbúa, svo sem loftslagsbreytinga af manna völdum, misskiptingar lífsgæða og fyrirsjáanlegra breytinga á nýtingu ýmissa auðlinda náttúrunnar. Við þær óvenjulegu aðstæður sem nú ríkja í fjármálum alþjóðasamfélagsins hljótum við að svipast um eftir bandamönnum við lausn þess vanda sem þjóðarbúið nú glímir við.
Hinn hlutfallslega smái gjaldmiðill okkar er nú orðinn undirrót alvarlegs þjóðarvanda. Þetta hafa nú nánast allir hagfræðingar landsins, ASÍ, Samtök atvinnulífsins, aðilar í ferðaþjónustu, Félag íslenskra stórkaupmanna og forráðamenn allra helstu fyrirtækja landsins tekið undir. Samt sem áður berja nokkrir andstæðingar aðildar enn höfðinu við steininn og saka okkur Evrópusinna um að trufla þau mörgu verkefni sem framundan eru í að tryggja lífskjör almennings á komandi árum. Staðreyndin er hins vegar sú að Evrópusambandsaðild er ekki truflun á vegferð okkar upp úr lægðinni heldur mikilvægur áfangi í að vinna okkur upp úr henni. Aðild að Evrópusambandinu er ekki skammtímalausn fyrir íslenskt efnahagslíf, en slíkri aðild myndi fylgja fyrirheit um þátttöku í öflugu myntbandalagi að fullnægðum skilyrðum sem sett hafa verið í því skyni að vernda gildi og trúverðugleika hinnar sameiginlegu myntar. Einnig er vert að benda á nýtt álit greiningardeildar Glitnins en þar kemur fram að ef íslensku bankarnir hefðu þróast í umhverfi hinnar sameiginlegu myntar Evrópusambandsins væru starfsskilyrði þeirra önnur og betri en í dag. Og þjóðin stæði ekki andspænis jafnalvarlegu fjárhagslegu áfalli og nú er raunin.
Í ályktun sem Evrópusamtökin sendu frá sér fyrir skömmu komu fram frýjunarorð til íslenskra stjórnvalda og ætla ég að gera þau að mínum. Ég skora nú á almannasamtök, stjórnvöld og löggjafarvald að sameinast um þá stefnu að undirbúin verði á markvissan hátt umsókn íslenska lýðveldsins um inngöngu í Evrópusambandið. Um leið verði fyrstu skrefin stigin í því að samræma íslenska hagstjórn þeim reglum sem gilda fyrir aðildarríki evrópska myntbandalagsins. Ég skora einnig á þá aðila sem hafa verið á móti aðild að Evrópusambandinu að skipta um skoðun í ljósi nýliðinna hamfara í íslensku efnahagslífi. Þar með myndu þeir ekki setja niður heldur sýna að þeir eru stórmenni að þora að skipta um skoðun, með hag íslenskra fyrirtækja og almennings að leiðarljósi.
Höfundur er formaður Evrópusamtakanna.
MBL, 9.nóv. 2008
Hver er þín skoðun?