Umræðan um ESB aðild kosti hennar og galla virðast vekja upp hræðslu við breytingar, þjóðernisrembing og ofsafengin viðbrögð sérhagsmunahópa. Hvaða hag við hefðum að samstarfi við önnur Evrópulönd kemst varla eða ekki að. Helstu markmið þeirra sem ekki vilja láta reyna á samninga virðast vera að tryggja óbreytt ástand í efnahags-og stjórnmálum þjóðarinnar, nú þegar breytt vinnubrögð, stjórnmálamanna, fyrirtækja og einstaklinga er þörf, hvort sem er á sviði reksturs, efnahagsmála, starfshátta stjórnmálaflokka eða lífsstíls fólks.
Ein meginorsök hrunsins var sú að hingað flæddi ódýrt lánsfé sem ætlað var að ávaxtast á okurvöxtum á Íslandi. Uppgjör bankana á árinu 2008 leit vel út m.a. vegna gengishagnaðar. Hefði þjóðin haft nothæfa mynt í stað krónunnar, árin fyrir hrun, hefði líklega hvorugt átt sér stað, hvorugt verið hugsanlegt. “Lífskjarabatinn” sem rekja má til óeðlilega sterks gengis krónunnar hefði ekki orðið. Á mót er líklegt að skuldastaða almennings og fyrirtækja væri allt önnur og betri en raunin er nú eftir hrunið.
Kostnaðurinn við að hafa krónuna kemur fram í hærri vöxtum hér á landi og verðtryggingu, því enginn fjármagnseigandi, hvorki innlendur né erlendur vill lána krónur án verðtryggingar. Því má halda fram að krónan þurfi, belti, axlabönd, bleyju og gúmmíbuxur til þess að vera talin gjaldgeng mynt í lánsviðskiptum.
Spyrja má að rökum þess að höfuðstóll íbúðarláns hækki um 0,39% vegna þess eins að Orkuveita Reykjavíkur hækkar taxta sína? Sem sagt 20 milljón króna íbúðarlán hækkar um 78.000 kr vegna hækkunar OR. Galið, já.
Við lauslega athugun á kostnaði við 20 milljón króna íbúðarláni hér á landi annarsvegar og í öðru Evrópulandi er niðurstaðan þessi:
Dæmi um lán á Íslandi.
Íbúðarlán hjá Íbúðarlánasjóði 20 milljónir til 25 ára með 5% vöxtum verðtryggt.
Endurgreiðsla, vextir, verðbætur og annar kostnaður 64,2 milljónir króna.
Dæmi um lán í Evrópulandi innan ESB.
Íbúðarlán hjá evrópskum banka 20 milljónir til 25 ára með nú 3,79% til 4,24% vextir, en mjög fjölbreytileg kjör eru í boði og finna mátti hagstæðari kjör en þessi.
Endurgreiðsla, vextir og annar kostnaður kr. 32,6 milljónir króna. Engar verðbætur.
Mismunurinn er 31,6 milljónir króna eða að meðaltali 105 þúsund krónur á mánuði, hvern mánuð í 25 ár.
Mest munar þar um að verðbætur á tímabilinu eru 29,1 milljón eða 9,1 milljón króna umfram upphaflegan höfuðstól lánsins.
Verðbólgan hefur alltaf verið mun hærri hér en markmið stjórnvalda/Seðlabankans hafa verið. Síðustu 20 árin hefur meðaltals verðbólga verið rúmlega 4,5% á meðan verðbólgumarkmið Seðlabankans hafa verið 2,5%. Verðbólgan hefur því verið ca. 80% hærri að meðaltali en markmið stjórnvalda/Seðlabankans hafa verið. Þetta segir allt sem segja þarf um stjórn efnahagsmála á síðustu tveim áratugum.
Halda má því fram, með ofangreindum rökum, að skatturinn á íslenskt heimili við að koma sér upp meðalstóru húsnæði og fjármagna með íslensku krónunni sé ca. 30 milljónir króna umfram það sem gerist í okkar nágrannalöndum.
Þennan mismun gætu heimilin haft til annarra nota, sparnaðar, neyslu eða fjárfestinga og þannig væri efnahagslífið sterkara um leið og heimilin væru betur sett fjárhagslega.
Það er fjárhagslega, mesta hagsmunamála heimila og fyrirtækja í landinu, að losna við krónuna og taka upp aðra mynt sem ekki þarf 3-5% vaxtaálag og verðtryggingu sér til viðhalds.
Það er líklega mesta kjarabót sem íslenskum heimilum gæti staðið til boða, ef á yrði látið reyna að ná hagfelldum ESB samningi og í framhaldinu upptöku Evru sem myntar.
Þessi skattur, verðtryggingin er nánast óþekkt í þeim löndum sem nota Evru. Þrátt fyrir raus sérhagsmunahópa um veikleika Evrunnar þá liggur það fyrir að Evran nýtur umtalsvert meira trausts en krónan sem enginn vill eiga eða nota nema þeir sem eru nauðbeygðir til þess þ.e. Íslendingar.
Enginn dæmi munu vera um að auðlindir þjóða hafi verið yfirteknar af ESB við inngöngu þeirra í bandalagið. Slíkar fullyrðingar eru uppspuni.
Við eigum að ganga til viðræðna um ESB að fullri einurð. Sleppa öllu kjaftæði um afsal fullveldis. Horfa framhjá rausi manna uppfullum af misskildum þjóðernisrembing.
Svíar, Danir og Finnar hafa gert samninga við ESB sem þeir hafa talið sér hagstæðir og ekki er annað vitað en þetta séu enn fullvalda og frjálsar þjóðir, með norrænt velferðakerfi. Norðmenn hafa haft aðrar áherslur, e.t.v. vegna þess að þeir hafa sérstöðu, sterkan gjaldmiðil og traustar fjárhagslegar undirstöður sem rekja má til olíugróðans sem þeir hafa kunnað að fara með. Hvorugu er til að dreifa hjá okkur, ónýtur gjaldmiðill og þjóðin skuldsett upp fyrir haus og velferðarkerfið í molum.
Við skulum ekki láta óttan við breytingar ráða ferðinni heldur meta hvað við höfum og hverju samningur við ESB getur skilað venjulegu fólki og fyrirtækjum. Sjá að hvaða niðurstöðum verður komist með samningum sem þjóðin fái að kjósa um með lýðræðislegum hætti. Látum ekki hræðsluáróður fulltrúa sérhagsmuna ráða ferðinni heldur hagsmuni almennings.
Hver er þín skoðun?