Íslenskt lambakjöt selst nú sem aldrei áður í útlöndum og það á afar góðu verði. Markaður í Evrópusambandinu fyrir íslenskt lambakjöt er miklu stærri en Íslendingar fá að anna. Ástæðan eru tæknilegar viðskiptahindranir Evópusambandsins í formi takmarkaðra innflutningskvóta fyrir íslenskt lambakjöt.
Vonandi mun Evrópusambandið auka verulega við innflutningskvóta Íslendinga á næstunni. En framtíðarlausnin er hins vegar algjört afnám tollaverndarinnar þegar Ísland gengur í Evrópusambandið.
Stóraukin sala á íslensku lambakjöti til útlanda að undanförnu styður það sem ég hef lengi haldið fram. Innganga Íslands í Evrópusambandið mun styrkja hefðbundinn íslenskan landbúnað.
Sauðfjárræktin mun blómstra sem aldrei fyrr og hin einstaka íslenska mjólk mun flæða í formi skyrs, smjörs og annarra mjólkurafurða inn á hinn stóra neytendamarkað sem lönd Evrópusambandsins er. Það eru nefnilega nægilega margir Evrópubúar sem vilja og geta keypt hágæða landbúnaðarvöru á háu verði.
Það eina sem þarf að tryggja er að hefðbundinn íslenskur landbúnaður haldist áfram sem hefðbundinn íslenskur landbúnaður. Þó með þeirri breytingu að íslenskir bændur geti lifað sómasamlegu lífi í stað þess hokurs og fátæktargildru sem íslensk stjórnvöld hafa skapað þeim á undanförnum árum.
Það er tiltölulega einföld leið að tryggja það í aðildarsamningum við Evrópusambandið. Við göngum frá samningum um íslenskan landbúnað á grundvelli umhverfismála en ekki á grundvelli landbúnaðarmála.
Við eigum að fara fram á að Evrópusambandið viðurkenni íslensku sauðkindina og íslenska kúastofninn sem einstaka dýrastofna – sem þeir eru – og á grundvelli þess að tryggja lífræna fjölbreytni og vernd dýrategunda – þá verði sú sérstaða íslenskra húsdýrastofna viðurkennd.
Leiðin til þess að viðhalda þeirri fjölbreytni er annars vegar að koma í veg fyrir innflutning nýrra fjárstofna og kúastofna og fá það viðurkennt að til þess við getum verndað íslensku sauðkindina, íslensku kúnna og ef út í það er farið íslenska hestinn og íslensku geitina, þá verði að tryggja áframhaldandi rekstur hefðbundins íslensks landbúnaðar í íslenskum byggðum. Fjölbreytileikanum verði ekki viðhaldið í genabönkum og húsdýragörðum.
Með slíkri vernd íslensks landbúnaðar er framtíð landbúnaðarins tryggð – enda eru neytendamarkaðir Evrópusambandsins nægilega stórir til að koma úrvals, hágæða landbúnaðarvöru íslenskri í verð á verði sem er að minnsta kosti sambærilegt við það verð sem við greiðum fyrir landbúnaðarvörurnar í dag.
Fengið af bloggi höfundar á Eyjunni.
Hver er þín skoðun?