„Vér Íslendingar njótum þeirrar sérstöðu að vera minnsta menningarþjóð veraldar, sem er algjörlega sjálfstæð. Á öllum hnettinum er ekkert sambærilegt þessu, að svo fámenn þjóð hafi færst annað eins í fang, bæði um pólitískt, fjárhagslegt og menningarlegt sjálfstæði. Þetta eru örlög, sem við höfum ekki nema að litlu leyti skapað oss sjálfrátt. Lega landsins, saga vor og tunga hafa lagt á oss þessa skyldu. Þó að vér reyndum að flýja frá henni, gætum vér það ekki. En auk þess viljum vér það ekki, sjáum hvorki annað ákjósanlegra úrræði né gætum leitað þess án þess að svíkja það dýrmætasta, sem vér erum og eigum.“
Þannig tók Sigurður Nordal til orða í erindi sem hann flutti árið 1942. Í þessum fáeinu línum kristallast djúpstæð gildi sem enn eru höfð yfir á tyllidögum sem einhvers konar sannleikur um sjálfstæða íslenska þjóð.
Nær 70 árum síðar skrifar Guðmundur Andri Thorsson rithöfundur í blaðagrein að Íslendingar þjáist af þeirri kennd að þeir séu gleymdir og enginn viti af þeim. Að þeir séu alltaf að minna sig á með úrklippum úr erlendum fjölmiðlum að þeir séu til.

Andúð á útlendingum ræktuð
Eins og Páll Skúlason bendir á í grein í Skírni um menningu og markaðshyggju árið 2008 er þessi hástemmdi og hápólitíski slagorðatexti Sigurðar Nordals tímanna tákn þjóðernishyggjunnar. Hann inniheldur bæði mótsagnir og ósannindi og eiginlega með ólíkindum að enn skuli vitnað í hann. En hann þjónar samt þeim tilgangi að mynda  víg- og varnarstöðu meintrar sjálfstæðisbaráttu.  Hamrað er á sérstöðunni, talað um örlög og skyldur líkt og um eið og krossför sé að ræða. Ekki megi víkjast undan þeirri heilögu kvöð að verja sérstöðuna - minnstu sjálfstæðu menningarþjóðina - fyrir óvininum ósýnilega og óskilgreinda sem leynist aðallega í útlöndum.
Á endanum felur þjóðernishyggjan í sér berstrípaða andúð á útlendingum. Hún er reglulega máluð upp í hvert skipti sem meint sérstaða er talin vera í hættu. Sannast sagna er ekkert tilefni til að fara í saumana á svona uppákomum á hátíðasamkomum, í fyrirlestrum eða í fjölmiðlum, nema ætla mætti að þessi staðalímynd sérstöðunnar hafi haft óheppileg áhrif og skýri að minnsta kosti hvers vegna Íslendingar hafi dregist aftur úr frændþjóðum sínum eftir 1904. Með auknu sjálfstæði hefur til að mynda framleiðniaukningin verið mun minni hjá Íslendingum en hjá  nágrannaþjóðum. Þessi þróun hefur einnig birst í mannfjöldaþróun 20. aldar. Að jafnaði hafa fjölskyldur minnkað með aukinni framleiðni og velsæld. Hér hefur þessarar þróunar ekki gætt með sama sniði.  Auðvelt er einnig að benda á hversu tómlát íslensk stjórnmál hafa verið um þróun mannréttindamála og réttarbóta í þágu almennings.

Tálmynd sjálfstæðisins
Hvaða hagsmunum þjónar sjálfstæðið ef svo illa er komið fyrir okkur sem raun ber vitni?
Hvaða þýðingu hefur sjálfstæðið ef menningararfurinn er ekki allra og aðeins sumir og jafnvel fáir deila honum?
Hvaða þýðingu hefur sjálfstæðið ef fólk er yfirleitt ekki upptekið af því að einn menningararfur sé betri eða verri en annar?
Hvaða þýðingu hefur sjálfstæðið ef fólk yfirleitt notar tunguna sem tæki og er ekki í neinu ástarsambandi við hana?
Hvaða þýðingu hefur sjálfstæðið ef kaupmáttur á vinnustund hefur ekki hækkað í sama takti og hjá frændþjóðunum?
Hvaða þýðingu hefur sjálfstæðið ef gjáin breikkar stöðugt milli þess frítíma sem Íslendingar öðlast á lífshlaupi sínu samanborið við sífellt aukinn frítíma frændþjóða?
Hvaða þýðingu hefur sjálfstæðið ef margs konar mannréttindi koma seint og illa til framkvæmda hér á landi og gera þjóðina að eftirlegukind í samfélagi siðmenntaðra þjóða?
Er ekki alveg ljóst að ef atvinnurekendur og stjórnvöld valda ekki því verkefni að halda uppi sambærilegum lífskjörum, réttarfari og mannréttindum hér á landi og gerist hjá frændþjóðum, þá stendur menningararfurinn og tungan ekki undir sjálfstæðinu?
Við blasir að almenningur er ekki reiðubúinn til þess að greiða ofangreindan fórnarkostnað sjálfstæðisins. Þeir sem berjast fyrir sjálfstæðinu á forsendum menningararfsins vilja leggja fórnarskatt á almenning og vistarband menningar án þess að það hafi nokkra skírskotun lengur til þjóðarinnar.
Hvers vegna stendur sjálfstæðið ekki undir því að ofannefndir  mælikvarðar séu notaðir á það?
Hvaða umboð hafa talsmenn þessarar tálmyndar sjálfstæðis til að leggja þennan fórnarkostnað á almenning?

Birt í DV, 23.6.2010

Leiðtogaráð Evrópusambandsins samþykkti í dag að hefja viðræður við Ísland um aðild að sambandinu. Ákvörðunin kemur í framhaldi af jákvæðri niðurstöðu framkvæmdastjórnar ESB í áliti hennar um aðildarumsókn Íslands frá því í lok febrúar á þessu ári.

Í niðurstöðum leiðtogafundar ESB í dag kemur meðal annars skýrt fram að Ísland uppfylli hin pólitísku skilyrði aðildar sem sett voru fram í ályktun leiðtogaráðsins í Kaupmannahöfn árið 1993. Einnig kemur fram að viðræður muni miða að því með hvaða hætti Ísland taki upp regluverk Evrópusambandsins, uppfylli fyrirliggjandi skuldbindingar skv. ábendingum ESA og í samræmi við EES-samninginn, og bregðist við athugasemdum sem gerðar voru í áliti framkvæmdastjórnar ESB. Leiðtogaráðið fagnar staðfestu íslenskra stjórnvalda í því tilliti og tekur fram að viðræðuferlið muni byggjast á eigin verðleikum Íslands sem umsóknarríkis og að framvinda viðræðna fari eftir því hvernig Íslandi tekst að mæta þeim skilyrðum sem sett verða í samningsrammanum.

Með ákvörðun leiðtogaráðsins færist Ísland úr umsóknarferli yfir í viðræðuferli. ESB mun á næstu vikum vinna að samningsramma um skipulag fyrirhugaðra viðræðna sem öll aðildarríkin þurfa að samþykkja. Því næst fer fram ríkjaráðstefna þar sem Ísland og ESB munu formlega hleypa viðræðum af stokkunum.

Að henni lokinni hefst svokölluð rýnivinna þar sem löggjöf Íslands og löggjöf ESB verður borin saman í því skyni að finna út hvar ber á milli og hvað þarf að semja um.  Þegar rýnivinnu er lokið, þegar líður á næsta ár, hefjast svo eiginlegar viðræður. Í samræmi við lýðræðislega ákvörðun meirihluta Alþingis um að fela ríkisstjórn að sækja um aðild að ESB, mun aðildarsamningur við ESB verða borinn undir íslensku þjóðina.

Samninganefnd Íslands mun halda áfram undirbúningi fyrirhugaðra aðildarviðræðna í nánu samráði við Alþingi og hina fjölmörgu hagsmunaðila og félagasamtök sem koma að umsóknarferlinu hér innanlands. Auk undirbúnings rýnivinnu mun samninganefndin og þeir 10 samningahópar sem starfa undir henni vinna að mótun samningsafstöðu Íslands í einstökum köflum. Þegar liggur fyrir að 22 af þeim 33 köflum Evrópulöggjafarinnar sem semja þarf um hafa þegar að mestu verið teknir upp í íslenska löggjöf í gegnum þátttökuna í Evrópska Efnahagssvæðinu.

Evrópusamtökin og Sterkara Ísland hafa birt viðtöl við nokkra Evrópusinnar þar sem viðkomandi tjá sig um ástæður þess að Ísland eigi að sækja um aðild að ESB. Enda veitir ekki af í þessu stórviðri neikvæðni sem nú tröllríður umræðunni á Íslandi þessa dagana.

Verkefnið spannar ríflega 100 viðtöl sem munu á næstu vikum og mánuðum bætast reglulega inn á netið, en sem stendur verður hægt að finna þau á www.vimeo.com/sammala

og á YouTube : http://www.youtube.com/user/viderumsammala

Í haust verður svo sérstök vefsíða byggð í kringum myndböndin öll.  En nú er markmiðið að þið öllu og sem flestir “dreifi” myndböndunum sem víðast svo sem flestir sjái þau og þar kemur Facebook, blogg, Twitter, email og slíkt að miklu gagni.

En nú er um að gera að fara inn á : www.vimeo.com/sammala og senda fyrstu myndböndin sem víðast út í netheim og hvetja fleiri til að gera slíkt hið saman næstu daga.

Fyrir viku síðan birtu Samtök ungra bænda(SUB) flennistórar auglýsingar í Fréttablaðinu og Morgunblaðinu, þar sem þau vara við svokölluðum Evrópuher. Slíkur her er ekki til og engin áform eru uppi um stofnun hans.

Í kjölfar auglýsinganna birtu Evrópusamtokin á vefsíðum sínum opið bréf til SUB, þar sem m.a. var spurt út í það hvernig þessar auglýsingar voru fjármagnaðar.

Þeir sem fylgjast með landbúnaðarmálum vita að íslenskur landbúnaður er styrktur um 10 milljarða á ári af skattfé Íslendinga. Bændasamtökin sjálf fá rúmlega 500 milljónir á ári til eigin reksturs.
Því stendur enn eftir þessi spurning: Voru þessar auglýsingar greiddar með almannafé?

Evrópusamtökunum þætti vænt um að fá svar við þessari spurningu, því að okkar mati er það ólíðandi, sé slíkt raunin. Þá er um að ræða alvarlega misnotkun á opinberu fé að mati Evrópusamtakanna.

Þessari spurningu er hérmeð komið á framfæri við stjórn Samtaka ungra bænda.

En það er von Evrópusamtakanna að Samtök ungra bænda taki í framhaldinu þátt í málefnalegri umræðu um málefni ESB, sem er eitt stærsta málið sem íslenskt samfélag þarf að taka afstöðu til á komandi misserum.

Ekki síst þarf að ræða slæma stöðu íslenskra bænda, sem að eigin mati eru þeir aðilar sem halda uppi matvælaöryggi þjóðarinnar. Er mikið öryggi fólgið í því að íslenskir bændur séu illa staddir fjárhagslega og geti t.d. ekki staðið í eðlilegum fjárfestingum eins og fréttir undanfarna daga hafa gefið til kynna?

Stjórn Evrópusamtakanna:

Andrés Pétursson,
Anna Kristinsdóttir
Ari Skúlason
Björn Friðfinnson
Ingólfur Margeirsson
Guðmundur Hallgrímsson
Gunnar Hólmsteinn Ársælsson
Jónas Tryggvi Jóhannsson
Pétur Snæbjörnsson