Þegar Ísland sótti um aðild að Evrópusambandinu árið 2009 hafði landið nýverið staðið á ystu nöf og horft ofan í hyldýpið í kjölfar fjármálakreppunnar árið 2008, sem framkallaði algjört efnahagshrun.

Á þeim tíma var það mat margra á Íslandi að öruggast væri að tengja gjaldmiðil landsins og hagkerfi þess við Evrópusambandið.

Segja má að Íslendingar séu að byggja hús með skrúfjárni þegar kemur að vaxtamálum. Þeir hafa einfaldlega ekki aðgang að hamri og nagla og því gengur hvorki né rekur.

Auðvitað er því ekki haldið fram að smáríki ráði lögum og lofum í Brussel. En sú hugmynd að þau séu áhrifalausir leiksoppar stenst ekki skoðun. Ríki beita áhrifum eftir ýmsum leiðum í stjórnkerfi ESB og þingið er ekki sú þýðingarmesta.

NEI fólkið reynir að sannfæra almenning um að kosningarnar í haust fjalli um inngöngu landsins okkar í ESB sem er alrangt eins og nefnt er hér að ofan. Með því að ítreka þetta nógu oft er reynt að blekkja almenning.

Að lokum þetta: við erum við öll í sama liði. Höfum hagsmuni landsins okkar og næstu kynslóðar í huga þegar við greiðum atkvæði í ágúst.

Ísland leggur mikið á sig í vinnunni, tekur aukavaktir og vinnur jafnvel á frídögum en fær litla umbun.

Hvert ríki ræður því sjálft hvernig það hagar vörnum sínum og ákveður sjálft hvort það leggur til mannskap í verkefni ESB. Þar sem Ísland er ekki með her yrðum við eðli málsins samkvæmt ekki krafin um hermenn.

Kæri lesandi, þjóðaratkvæðagreiðslan í haust á að vera til að kanna hug þjóðarinnar til að setja af stað ferli til að fá úr því skorið hvort ofangreind atriði gætu orðið til að styrkja stöðu Íslands til framtíðar og til heilla fyrir komandi kynslóðir.